شب سیاه

احساسم را به دستهاي نانجيب قفسي تنگ دادند،

هيچ دستي براي گشودن درهاي نا لطيف و سنگي قفس تنهايي هايم نبود،

هيچ كس نيامد كه جواني بالهايم را ببيند و بگويد: تو هم حق پرواز داري.

احساسم را گم ميکنم تا نيازارم قلبي را

عشقم را ذره ذره به دست شب مي سپارم

تا در تاريکي خود او و اشکهايم را پنهان کند،

ميداني؛

هميشه وقتي چيزي را بينهايت دوست ميدارم

مي فهمم که داشتنش آرزويي بيش نيست،

آن وقت است که قانع ميشوم ديگر هيچ نخواهم!

بوسه یعنی وصل شیرین دو لب

بوسه یعنی عشق در اعماق شب

بوسه یعنی مستی از مشروب عشق

بوسه یعنی آتش و گرمای تب

بوسه یعنی لذت از دلدادگی

لذت از شب، لذت از دیوانگی

بوسه یعنی حس خوب طعم عشق

طعم شیرینی به رنگ سادگی

بوسه آغازی برای ما شدن

لحظه ای با دلبری تنها شدن

بوسه آتش می زند بر جسم و جان

بوسه یعنی عشق من با من بمان

بوسه یعنی شادی و شور و نشاط

بوسه یعنی عشق خالی از گناه

بوسه یعنی قلب تو از آن من

بوسه یعنی تو همیشه مال من

طعم خيس اندوه و اتفاق افتاده

يه آه خداحافظ، يه فاجعه ي ساده

خالي شدم از رويا

حسي منو از من برد

يه سايه شبيه من پشت پنجره پژمرد

اي معجزه خاموش يه حادثه روشن شو

يه لحظه

فقط يه آه

همجنس شکفتن شو

از روزن اين کنج خاکستري پرپر

مشغول تماشاي ويرون شدن من شو

برگرد به برگشتن

از فاصله دورم کن

يه خاطره با من باش، يه گريه مرورم کن

گر چه جدا از تو ولی همیشه با تو زیستم

من و تویی نکن که من کسی به جز تو نیستم

کم شدم از تو کم شدم کم شدم از وفور تو

گم شدم از تو گم شدم گم شدم از حضور تو

اواره در قفس شدم ترانه خوان خاموشی

برهنه زیر تیغ تو چه دلبرانه میکشی

گر چه جدا از تو ولی همیشه با تو زیستم

من و تویی نکن که من کسی به جز تو نیستم

چیزی به خاموشی بگو نوری به تاریکی بزن

اخمی به تنهایی بکن تیره دلی نکن به من

گرم شو از جنون من من همه غشق و اتشم

مرا صدا کن و ببین چگونه شعله میکشم

نگاه کن ببین که من سایه ی با تو بودنم

بالا بلند عشق تو منم ولی من تو ام

دیگر نمانده چیزی از اینه تا رفتن من

تو بیا منو بمال خسته نشو از منه من

گر چه جدا از تو ولی همیشه با تو زیستم

من و تویی نکن که من کسی به جز تو نیستم

کم شدم از تو کم شدم کم شدم از وفور تو

گم شدم از تو گم شدم گم شدم از حضور تو

اواره در قفس شدم ترانه خوان خاموشی

برهنه زیر تیغ تو چه دلبرانه میکشی

گر چه جدا از تو ولی همیشه با تو زیستم

من و تویی نکن که من کسی به جز تو نیستم

گر چه جدا از تو ولی همیشه با تو زیستم

من و تویی نکن که من کسی به جز تو نیستم

With all my soul I've tried in vain

How can mere words my heart explain

This taste of heaven so deep so true

I've found in you

So many reasons in so many ways

My life has just begun

Need you forever, I need you to stay

You are the one, you are the one

تمام وجودم سعي مي كردم مغرور باشم

چطور كلمات خالي مي تواند قلبم را بيان كند

اين چشيدن طعم بهشت است همانقدر عميق همانقدر حقيقي

در تو يافته ام

براي هميشه به تو نيازمندم، نياز دارم كه بماني

تو ناجي هستي، تو ناجي هستي

چشمانم...غرق در اشک...

سکوت را به مهمانی فرا خواندم...

سرزنشم کرد! 

من  ... 

و باز من ... 

اشک ریختم ... به میمنتِ غم!

دلم دریاست... 

            اما گاهی تلاطمی کافیست... 

تا آواره ترین باشم!

و به تو می سایم...

               می درخشم و فرو می ریزم!!

من توالی- نفس ِ تو ام!!

               می خواهم در تو بیاسایم...

رها از من...

               برای من !!

از تو می پرسم دوست؟
چه خبر از دل من؟
كه تو بهتر دانی كه چه كردی با من
تو شكیبا بی شكیبم كردی
بنگر انقدر غریبم كردی
كه شبی از شبها من غریبانه ترین شعر زمین را گفتم
باز هم می گویم انتظارم روزی
می ستاند پایان.
باز هم می گویی؛ جای پای امید
مژده پایانی
نیك باشد شاید.
باز هم می گویی؛كه همینها باید
باز هم می گویی؛كه نباشد هر حرف
از برای گفتن و نباشد هر جا؛ از برای رفتن.
انجمادم را باز متهم می سازی؛
مجمر صبر دل تا لبالب پر شد
این تلاطم اخر سر به طغیان گذاشت
و خروشم از ركودم پرسید:
تو چرا مدتهاست هیچ پیدایت نیست؟
و من از تو می پرسم ای دوست
از تو ای دغدغه ساز
از تو ای شورافكن
تو چه كردی با من؟
تو چه كردی با من
كه غریبانه ترین شعر زمین را گفتم.
تــــــــــو چه كردی با من؟